Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010
Εκει
Γιατι δεν εισαι εκει που πρεπει? Γιατι δεν εισαι εδω μαζι μου? Πως να αντεξω εγω μονη μου εδω? Τι να κανω? Στο σκοταδι της νυχτας τα δακρυα μου ειναι η μονη μου παρεα.. Στο φως της αυγης κρυβεται ο πονος.. Στο ξημερωμα δεν μπορω να κρυφτω.. Και φοραω την μασκα.. Και ολα εναι καλα.. Δουλεια, παρεα και βολτα αλλα τι να κανεις? Δεν γινεται να εναι ολα ετσι και να ειναι ολα αληθινα.. Δεν μπορω να κοιμηθω το βραδυ.. Πεταγομαι στον υπνο μου απο τους εφιαλτες.. Κρυος ιδρωτας με λουζει και δεν ξερω τι να κανω.. Οταν κλεινω τα ματια μου εκει ερχονται ολα μπροστα μου.. Κι ομως εγω δεν ειμαι πουθενα.. Ολοι μεσα στα ονειρα μου οι φιλοι.. Το ονομα μου χανεται σε μια σταγονα της βροχης και μετα τιποτα.. Μετα η σταγονα στεγνωνει.. Χανεται.. Στο τελευταιο ονειρο ομως δεν ηταν ετσι.. Η σταγονα ακουμπησε το δερμα σου.. Εγινε δακρυ στα ματια σου.. Εγινε ενα με το σωμα σου.. Και ετσι δεν χανομαι απο αυτην την ζωη.. Αλλα μην αφησεις ποτε το δακρυ να πεσει κατω απο τα ματια σου... Τοτε θα εξαφανιστω.. Θα φυγω μακρια στο ακρονειρο.. Και μετα στα χρωματα του ουρανου οταν κοιταζεις θα βλεπεις λιγο πριν την νυχτα τα ματια μου να σε κοιταζουν αναμεσα στα αστερια.. Και θα σου χαμογελαω απο εκει ψηλα και θα σε προσεχω.. Καθισμενη στην ακρη του φεγγαριου θα βρισκομαι και θα προσεχω την καρδια σου για να μην την πληγωσει κανεις.. Ενα κομματι μου θα πεθαινει καθε φορα που θα με ξεχνας εστω και για λιγο.. Θα χαθω τελειως απο την ζωη σου και θα χαθω καπου μεσα στον ουρανο.. Θα ταξιδευει η ψυχη μου μακρια σε ολα τα αστερια του ουρανου.. Και δεν θα ειμαι ποτε μακρια σου και ας με εχεις ξεχασει εσυ.. Οταν η μνημη σου θα φερνει θυμισες μακρινες μπορει να ειμαι και εγω μεσα σ αυτες και να σε δω για αλλη μια φορα.. Να κοιμηθω μεσα στην αγκαλια σου για ενα βραδυ.. Μεχρι να χαθω και παλι σε μια σταγονα ληθης απο αλκοολ.. Και θα ξαναρθω.. Οταν θα με καλεσεις θα ειμαι παντα εκει.. Οσο μακρια μου και αν φευγεις ξερω.. Ξερω πως κατι υπαρχει εδω.. Αναμεσα μας.. Δεν μπορει.. Δεν γινεται να μην το βλεπεις και εσυ.. Καποια στιγμη.. Μακρια του ονειρου μια σκηνη θα ειμαστε μαζι.. Που την μερα θα χαθει.. Μα σαν θα σκοτεινιασει ερωτας θα ξυπνησει και οπου ειναι να βγει εκει θα βγει.. Μαζι να θυμασαι... Εκει..
Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010
Δεν πρεπει
Ειναι πραγματα που δεν πρεπει να κανω.. Δεν πρεπει να ειμαι συνεχεια μαζι σου.. Οσο πιο πολυ ειμαι μαζι σου τοσο πιο πολυ σε ερωτευομαι και δεν το αντεχω αυτο.. Δεν μπορω να σε κοιταζω.. Δεν μπορω να μιλαω απλα μαζι σου σαν να μην συμβινει τιποτα.. Εχω τρελαθει μαζι σου... Απλα καποια πραγματα δεν τα πιστευω.. Ολοι μου λενε οτι δεν εισαι σωστος.. Το αυτοκινητο ειναι το λιγοτερο.. Το οτι τρεχεις και ολοι λενε οτι εισαι "σκοτωστρα" περιπαιχτικα ειναι απλα η αφορμη.. Δεν ειναι σωστος, δεν ειναιγια σενα, θα σε ξενερωσει σε πολλα πραγματα.. Δεν το πιστευω.. Χθες αρνηθηκες να πας για αυτο που ηθελαν ολοι γιατι πολυ απλα εχεις δικη σου αποψη.. Γιατι δεν ηθελες, γιατι πολυ απλα δεν ηταν επιλογη σου.. Εφυγες οπως θελησα να κανω και εγω γιατι πολυ απλα δεν αντεχοταν αλλο η κατασταση με τους καυγαδες.. Δεν εισαι αυτο που μου παρουσιασαν.. Αυτο ειναι σιγουρο πλεον για μενα.. Μπορω να πω οτι δεν εχεις καμια σχεση με αυτα που μου ειπαν για σενα... Εισαι τοσο διαφορετικος.. Ελπιζω πως δεν το βλεπω μονο εγω ετσι.. Θελω να ειμαι μαζι σου..
Δευτέρα 12 Ιουλίου 2010
Ενα απραγματοποιητο ονειρο
Πως γινεται οταν θελεις καποιον να τον θελεις μονο για σενα? Να μην μπορεις να δεχτεις το γεγονος οτι αυτος σε θεωρει την καταλληλη κοπελα αλλα απλα δεν μπορει να ειναι μαζι σου? Πως μπορει να τα ανατρεψει ολα αυτα ενα φιλι? Ενα φιλι απο τα χειλη του που ηταν το πιο γλυκο δηλητηριο και ομως το ηπια.. Και μετα απο αυτο το φιλι τα χειλη δεν ξεκολανε και ομως πρεπει... Αλλα δεν το θελεις... Και οταν τα χειλη ξεκολανε η ζωη ειναι πισω και δεν την θελεις.. Θελεις την φανταστικη στιγμη του φιλιου.. Θελεις το σωμα σου να γινει ενα με το σωμα του και να φτασετε μαζι στον παραδεισο.. Να νιωσετε μεσα απο τον ιδρωτα των κορμιων σας την αναγκη να ειστε εκει ο ενας για τον αλλο.. εκει.. Παγωμενη φοτωγραφια στην ζωη... Στην αιωνιοτητα.. Ενα ονειρο που ποτε δεν εγινε αληθινο.....
Παρασκευή 2 Ιουλίου 2010
Ερωτας...
Πως ειναι δυνατον ο ερωτας να αλλαζει τοσο πολυ εναν ανθρωπο? Πως μπορει μια ματια σου να με κανει να θελω να σε φιλησω? Πως μπορει να με ποναει τοσο πολυ το γεγονος οτι δεν μπορω να το κανω? Ολα αυτα τα αναπαντητα ερωτηματα... Ολος αυτος ο πονος που δεν μπορω να αποφυγω.. Το να σε βλεπω καθε μερα.. Και να μην με βλεπεις οπως σε βλεπω εγω... Αυτα τα γαλαζια ματια γιατι να με πονανε? Γιατι? Γιατι να μην μπορω απλα να ειμαι εκει για σενα? Να εισαι εκει για μενα? Να ειμαστε μαζι.. Να ειμαστε εκει στο χρονο παγωμενοι και να με κοιτας στα ματια... Να μην μπορω να βγω απο την αγκαλια σου.. Να μην θελω να βγω απο την αγκαλια σου... Απλα σ'αγαπω.. Ειμαι εδω... Για σενα.. Και εσυ απλα εισαι καπου αλλου.. Οταν τα βλεμματα μας συναντηθηκαν τοτε ελιωσα.. Τοτε πιστεψα πραγματικα πως μπορω να σ' αγαπησω οσο τιποτα αλλο... Σαν την ζωη μου ακομα.. Τοσο πολυ... Τοσο αληθινα.. Ελα μεσα απο ενα ονειρο να με αγκαλιασεις... Να περπατησουμε μαζι την λεπτη γραμμη της αγαπης με τα αγκαθια απο κατω και να πιστεψουμε οτι δεν θα πεσουμε... Να βρεθουμε στην απεναντι πλευρα... Και να ειμαστε μαζι... Μονο αυτο θελω... Να ειμαι μαζι σου... Ν εισαι μαζι μου.... Να ειμαστε μαζι.. <3
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Μονη με παρεα
Πως μπορει καποιος να ειναι μονος του με παρεα;Πως γινεται να εχεις φιλουσ που απο την μια σου λενε οτι σ αγαπανε και ομως να λενε αλλα πισω απο την πλατη σου;Κρυμενα πισω απο μασκες φιλιας και αγαπης συναισθηματα φθονου και πονου...Η δικη σας μασκα με τρομαζει γιατι χαμογελαει και απο κατω ειναι ψυχρη,παγερη και με κοιταζει με περιφρονηση...Και ομως αντι να κανω κατι για αυτο φοραω την δικη μου χαμογελαστη μασκα και καθομαι σε μια ακρη...Η δικη μου μασκα ομως ειναι εκει για να καλυπτει τα δακρυα μου..Για να μην φαινεται ο πονος που κρυβεται κατω απο το προσωπειο αυτο..Για να μην πληγωσω κανεναν..Αντιθετα ομως αυτο πληγωνει εμενα και ας μην φαινεται..Δεν μπορω αλλο ομως να κρυβομαι..Βαρεθηκα..Κουραστηκα...Δεν προκειται να ξανακρυφτω πισω απο την μασκα μου...Ηρθε πια η ωρα να πεταξω το κρυσταλλινο προσωπειο και να δειξω το προσωπο μου...Ειτε αυτο ειναι καλυμενο με δακρυα,ειτε λουσμενο απο το φως που προσφερει το γελιο...Αυτη ειμαι και σε οποιον αρεσω...Αν εχει καποιος προβλημα να μου το πει....Ειμαι εδω για να ακουω και οχι μονο για να μιλαω.......
Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009
Μοναχικες μερες παρεας
Αγορασες ενα φορεμα για ενα παρτυ και τελικα εσπασες το ποδι σου οποτε λες τα "χρονια πολλα" απο το τηλεφωνο και με ενα ψευτικο χαμογελο πικριας ευχεσαι "καλη διασκεδαση"..Η πικρια σου ομως δεν ειναι επειδη οι αλλοι γιορταζουν ενω εσυ πονας,ειναι επειδη εχουν την δυνατοτητα να ειναι ολοι μαζι και να περνουν καλα διασκεδαζοντας ενω εσυ εισαι μονη στο σπιτι με ενα καινουργιο φορεμα που ομως μετα θαβεται στον πατο της ντουλαπας για να μην σου θυμιζει τιποτα αυτην την απαισια εμπειρια...Δεν ειναι αδικο αυτο?
Το ιδιο αδικο ειναι για μενα το να κανω σχεδια για το πως θα περασω τα Χριστουγεννα και καποιος στο συμπαν να τα εμποδιζει να γινουν πραγματικοτητα χωρις κανεναν λογο(αν υπηρχε λογος θα ηταν αυστηρα προσωπικος αρα δεν υπαρχει αυτη η περιπτωση)...Εχουμε το δικαιωμα να σχεδιαζουμε την ζωη μας οπως θελουμε,ακομα και σε κατι σχετικα ασημαντο οπως οι γιορτες των Χριστουγεννων,αλλα κανεις δεν μπορει να μας εγγυηθει οτι απο την στιγμη που σχεδιασαμε κατι θα παει σωστα..Οπως ο υπαλληλος της μεγαλης πολυεθνικης παρουσιαζει ενα πλανο που αυτος σκεφτηκε για την ευημερια της ιδιας της εταιριας αλλα και της δουλειας του,αλλα δεν ειναι σιγουρος οτι θα παει καλα μεχρι την στιγμη που τον ειδοποιουν για να του ανακοινωθει η μεγαλη αποφαση...Και τοτε θα ειναι κρυο ή ζεστο..ασπρο ή μαυρο...ή θα εχουν αποφασισει να υλοποιηθει το σχεδιο του ή να αποσυρθει...καπως ετσι ειναι και με τα προσωπικα σχεδια..Τα οργανωνουμε με τον τροπο που εμεις τα φανταζομαστε στο μυαλο μας και τα παρουσιαζουμε σε μια νοητη πολυεθνικη που ομως ποτε μα ποτε δεν μας επιτρεπει να τα υλοποιησουμε...Παντα υπαρχει κατι που μας εμποδιζει...Δεν μπορω να ειμαι αρρωστη και να διασκεδαζουν ολοι οι φιλοι μου εξω...Οχι επειδη δεν τους αγαπω(και ιδιαιτερα εναν) και δεν θελω να διασκεδαζουν,αλλα απο πικρια γιατι εγω δεν ειμαι εξω μαζι τους...Αυτο με σκοτωνει..Ηθελα τοσο πολυ να μπορω να βγω και ας ηταν μονο τα Χριστουγεννα και η Πρωτοχρονια οι βραδινες μου εξοδοι...Και τι δεν θα εδινα για να ειμαι τωρα εξω με ατομα που αγαπω,να ειμαι μεσα σε μια ζεστη αγκαλια,να απολαμβανω την σοκολατα μου και ας γινεται οργη θεου γυρω μου...Δεν θα με ενοιαζε τι θα γινοταν γυρω μου,θα με ενοιαζε οτι τουλαχιστον θα ειχα την δυνατοτητα να γελασω να μιλησω με φιλους και ας με ποδοπατουσαν οι γυρω μου(ετσι γινεται συνηθως εδω)....Ας ειχα μια ευκαιρια να ειμαι εκει και οχι στο αδειο σαλονι που το σβησμενο τζακι δεν με ζεσταινει πια και η μοναδικη συντροφια ειναι τα χρωματιστα φωτακια του δεντρου,ενας αψυχοος υπολογιστης που ζωντανευει και γινεται ο φιλος που ακουει τα προβληματα μου και μερικα παλια τραγουδια των Beatles...
Το ιδιο αδικο ειναι για μενα το να κανω σχεδια για το πως θα περασω τα Χριστουγεννα και καποιος στο συμπαν να τα εμποδιζει να γινουν πραγματικοτητα χωρις κανεναν λογο(αν υπηρχε λογος θα ηταν αυστηρα προσωπικος αρα δεν υπαρχει αυτη η περιπτωση)...Εχουμε το δικαιωμα να σχεδιαζουμε την ζωη μας οπως θελουμε,ακομα και σε κατι σχετικα ασημαντο οπως οι γιορτες των Χριστουγεννων,αλλα κανεις δεν μπορει να μας εγγυηθει οτι απο την στιγμη που σχεδιασαμε κατι θα παει σωστα..Οπως ο υπαλληλος της μεγαλης πολυεθνικης παρουσιαζει ενα πλανο που αυτος σκεφτηκε για την ευημερια της ιδιας της εταιριας αλλα και της δουλειας του,αλλα δεν ειναι σιγουρος οτι θα παει καλα μεχρι την στιγμη που τον ειδοποιουν για να του ανακοινωθει η μεγαλη αποφαση...Και τοτε θα ειναι κρυο ή ζεστο..ασπρο ή μαυρο...ή θα εχουν αποφασισει να υλοποιηθει το σχεδιο του ή να αποσυρθει...καπως ετσι ειναι και με τα προσωπικα σχεδια..Τα οργανωνουμε με τον τροπο που εμεις τα φανταζομαστε στο μυαλο μας και τα παρουσιαζουμε σε μια νοητη πολυεθνικη που ομως ποτε μα ποτε δεν μας επιτρεπει να τα υλοποιησουμε...Παντα υπαρχει κατι που μας εμποδιζει...Δεν μπορω να ειμαι αρρωστη και να διασκεδαζουν ολοι οι φιλοι μου εξω...Οχι επειδη δεν τους αγαπω(και ιδιαιτερα εναν) και δεν θελω να διασκεδαζουν,αλλα απο πικρια γιατι εγω δεν ειμαι εξω μαζι τους...Αυτο με σκοτωνει..Ηθελα τοσο πολυ να μπορω να βγω και ας ηταν μονο τα Χριστουγεννα και η Πρωτοχρονια οι βραδινες μου εξοδοι...Και τι δεν θα εδινα για να ειμαι τωρα εξω με ατομα που αγαπω,να ειμαι μεσα σε μια ζεστη αγκαλια,να απολαμβανω την σοκολατα μου και ας γινεται οργη θεου γυρω μου...Δεν θα με ενοιαζε τι θα γινοταν γυρω μου,θα με ενοιαζε οτι τουλαχιστον θα ειχα την δυνατοτητα να γελασω να μιλησω με φιλους και ας με ποδοπατουσαν οι γυρω μου(ετσι γινεται συνηθως εδω)....Ας ειχα μια ευκαιρια να ειμαι εκει και οχι στο αδειο σαλονι που το σβησμενο τζακι δεν με ζεσταινει πια και η μοναδικη συντροφια ειναι τα χρωματιστα φωτακια του δεντρου,ενας αψυχοος υπολογιστης που ζωντανευει και γινεται ο φιλος που ακουει τα προβληματα μου και μερικα παλια τραγουδια των Beatles...
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
Νεο φως στην ψυχη
Και τοτε ξαναγυρισες και μου ειπες οτι μ αγαπας..Την στιγμη που ημουν σιγουρη οτι σε ειχα χασει..Και ο κοσμος μου ελαμψε..Και λαμπει ολο και περισσοτερο καθε φορα που με αγγιζεις και καθε φορα που το ονομα μου ψιθυριζεις..Μια γλυκια θλιψη με πιανει οταν τα βραδια ξυπναω απο τα ονειρα μου τρομαγμενη επειδη δεν εισαι μεσα σε αυτα και θελω να ερθεις να με αγκαλιασεις τοσο γλυκα οπως κανεις καθε φορα και παιρνεις το φοβο μου μακρια...Δεν χρειαζεται μονο το να μου λες οτι μ αγαπας αλλα και να το νιωθεις..Και ξερω οτι καθε φορα που το λες το εννοεις ακομα περισσοτερο..Ξερω πλεον οτι μ αγαπας και οσο και να μην πρεπει να το πω θελω να ειμαστε μαζι για παντα..Εχω αναγκη να ξερω οτι παντα θα εισαι διπλα μου..οταν εχω κατι ασχημο που με βασανιζει..οταν εχω κατι ευχαριστο να μοιραστω μαζι σου..Θελω να εισαι εσυ παντα κοντα μου...Θελω να νιωθω την ανασα σου να καιει το λαιμ μου τα βραδια που κοιμαμαι στην αγκαλια σου και το αγγιγμα σου στο κορμι μου οταν κανουμε ερωτα να φτανει ως τα βαθη της ψυχης μου και να ξυπναει καθε αισθηση,καθε χιλιοστο του κορμιου μου...Θελω να εισαι για παντα διπλα μου γιατι μεσα απο σενα βλεπω την ζωη μου οπως πραγματικα την φανταζομαι...Να μ αγαπας και να σ αγαπω...Αυτο ειναι το νεο φως στην ψυχη...Σ'αγαπω μωρο μου και χαιρομαι που ειμαστε και παλι μαζι.... <3
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)